Aagje werd geboren in een klein dorpje in Brazilië. Toen ze amper twee maanden oud was, werd ze geadopteerd door Hilde Vanwalleghem en kwam ze naar België.
Aagje heeft het druk als peuter & kleuter. Altijd in beweging gaat ze vanaf haar tweede op zwemles. Als vijfjarige kleuter gaat ze met mama Hilde kijken naar het turnen in de plaatselijke club Steeds Hoger Wevelgem. Kijken vond ze maar niets, Aagje wou liever meedoen en mama Hilde schreef haar prompt in! Naast turnen volgt ze ook nog ballet en jazzdance én speelt ze viool (en later ook piano en drum).
De kleine Aagje blijkt een echte “durfal” en neemt als 6-jarige deel aan haar eerste tumblingwedstrijdjes. Van die eerste wedstrijden herinnert ze zich vooral dat het te lang duurde voor ze een score kreeg van de jury...

Bij gebrek aan een vaste turnzaal kan Steeds Hoger Wevelgem Aagje onvoldoende trainingsuren toestelturnen aanbieden. Ze gaat bijtrainen in Brugge en Brussel én krijgt op school extra conditietraining in de middagpauze. Ze droomt ervan méér te kunnen trainen want lang stilzitten op school is niks voor haar. In 1999 wordt ze toegelaten in Gent waar men dan net start met Topsport & Studie. Samen met de clubtrainers en mama kiest ze echter voor een bestaand systeem in Nederland en trekt als 11-jarige naar Opmeer waar ze logeert in een gastgezin en traint bij coach Gerrit Beltman . Daar komt ze voor het eerst in aanraking met het echte topturnen: de trainingsuren worden opgedreven van 10 naar 31 uur per week en ze traint samen met o.m. Renske Endel. Het is zowel fysiek als mentaal een zwaar jaar maar de aanpak van Beltman werkt en Aagje boekt een opmerkelijke vooruitgang.
In september 2000 wordt Gerrit Beltman door de GymnastiekFederatie Vlaanderen aangetrokken als headcoach en Aagje verhuist mee naar de Topsportschool in Gent.

Aagje’s eerste grote internationale competitie is tijdens de European Youth Olympic Days in 2001 in Murcia, zowat de Olympische Spelen voor beloften. Temidden van alle grote turnlanden wordt ze er allround 7de en wint zilver aan de brug! Ze begint stilletjes te dromen van de Olympische Spelen. Even dreigt het fout te lopen: door een onverklaarbaar heupprobleem kan ze gedurende meer dan een jaar enkel brug turnen ; op de Europese Kampioenschappen voor juniores in Patras 2002 turnt ze enkel aan de brug. Aagje baalt en dat is er duidelijk aan te zien... Zo onverklaarbaar als de pijn in haar heup ontstaan is, gaat die pijn plots ook weer weg en kan Aagje weer voluit trainen. Net op tijd om zich klaar te stomen voor de Wereldkampioenschappen 2003 in Anaheim waar ze als eerstejaars senior allround 21ste wordt en een quotumplaats verovert voor de Olympische Spelen in 2004 in Athene!

Er volgt een zwaar jaar voor Aagje. De trainingsintensiteit wordt nog verder opgedreven en er volgen tal van wedstrijden en stages. Zo gaat ze onder meer 3 weken op stage in het Roemeense Deva, waar ze samen met de Roemeense gymnasten traint en er kennis maakt met de wereldberoemde coach Octavian Belu. Ze haalt twee keer finale op een wereldbekerwedstrijd en daarmee is ook het BOIC overtuigd: Aagje gaat naar Athene! Kort voor Aagje afreist naar Athene krijgt ze een stressfractuur aan de voet. Toch wordt beslist om door te gaan en op 6 augustus vertrekt ze naar Athene. Mama Hilde wil deze unieke kans om Aagje aan te moedigen niet missen en volgt met de rest van het gezin. In Athene is Aagje danig onder de indruk van de organisatie, het Olympische dorp en natuurlijk de andere atleten en turnsters. Ze turnt een prima kwalificatiewedstrijd en selecteert zich bij de 24 besten van de wereld voor de allroundfinale. Tijdens de finale raakt ze ietwat geïntimideerd door het gebeuren en vooral door de grote turnsterren waar ze het nu rechtstreeks tegen opneemt. Ze wordt tenslotte 23ste en zet daarmee de beste Belgische prestatie in turnen ooit neer. Athene is een keerpunt voor Aagje: als jongste deelneemster van de Belgische ploeg komt ze bijzonder ontwapenend uit de hoek en plots is ze bekend in heel België. Ze geniet met volle teugen van de sfeer binnen de Belgische ploeg en maakt er kennis met die andere Belgische topsporters: Justine Henin, Kim Gevaert en de meisjes van de 4 X 100 m, onze roeiers, etc. Er gaat een nieuwe wereld voor haar open!

Terug in België valt het niet mee om het goede trainingsritme te pakken te krijgen. Bij gebrek aan leeftijdsgenoten in Gent trekt ze 6 weken alleen naar Texas om er te trainen in de club van Olympisch kampioene Carly Patterson. Terug in Gent krijgt ze een nieuwe trainer, Laurens Van Der Hout, en focust ze zich op de Europese Kampioenschappen 2005 in Debrecen. In de kwalificaties haalt Aagje niet haar normale niveau en ze weet zich maar nipt te kwalificeren voor de allround finale. In de finales bewijst ze opnieuw wat ze waard is: ze wordt allround 6de en pakt brons op sprong!

Na een enkelblessure maakt ze mentaal sterker dan ooit haar comeback op de Wereldkampioenschappen in Aarhus 2006. Het nieuwe doel is inmiddels gevonden: de Olympische Spelen van Beijing 2008 wenken en Aagje werkt hard om zich volgend jaar te selecteren voor deelname aan haar tweede Olympische Spelen. Begin maart 2007 kwetste Aagje zich echter opnieuw, deze keer aan de knie. Er volgde een zware revalidatie en even leken de Wereldkampioenschappen in Stuttgart (1-9 september) niet meer haalbaar. Wonder boven wonder revalideerde Aagje's knie bijzonder snel. Ze reisde samen met Gaelle Mys en Stephanie Van Meerbeeck af naar Stuttgart in de hoop zich daar te kwalificeren voor de Olympische Spelen in Beijing. De wedstrijd verliep prima en Aagje mag terecht trots zijn op het resultaat. Gaelle behaalde echter net ietsje meer punten en kwalificeerde zich daarmee als enige Belgische turnster voor Beijing. Een teleurstelling natuurlijk maar niet getreurd: Aagje staat mentaal sterker dan ooit en turnt voorlopig gewoon verder. Ze focust zich nu op de World Cup én natuurlijk op het Europees Kampioenschap in 2008.