Cyclosprint

(foto alain buyck)

Wat herinner je je nog van die val, Jürgen?
"Het was de eerste rit van de Tour Down Under: mijn tweede koers van het nieuwe seizoen, na dat inleidende criterium op zondag. Op een goeie kilometer van de meet ging voorin Kenny Van Hummel onderuit. Ik reed een plaats of tien erachter en probeerde rechts van de weg een uitweg te vinden, maar mijn voorwiel schoof weg in het grind en zo ging ik op mijn beurt ook onderuit. Ik moet met mijn nek iets geraakt hebben, maar de precieze omstandigheden ken ik niet: alles gebeurde in een wolk van stof. Vermoedelijk heb ik een pedaal van een fiets geraakt. Ik ben direct op mijn rug blijven liggen omdat ik dacht dat mijn arm of schouderblad gebroken was."

Uiteindelijk bleek het een halswervel te zijn.
"In het ziekenhuis van Adelaide zagen ze meteen dat mijn zesde halswervel gebroken was. Uiteindelijk een mooie breuk naar buiten toe: chance gehad, want voor hetzelfde geld is de spinale koord (de zenuwbaan door de wervel) gebroken en ben ik voor de rest van mijn leven verlamd. Ik heb in dat ziekenhuis 40 uur op mijn rug moeten blijven liggen en mocht pas naar huis op het moment dat ik mijn hoofd 5 cm van mijn kussen kon heffen om zelf liggend mijn nekbrace aan te doen. Die brace heb ik uiteindelijk 6 weken gedragen."

Wat zijn je doelen nog dit seizoen?
"De Tour wordt nu mijn grote doel. Vanaf vorige week toen ik licht op groen kreeg, zit die wedstrijd in mijn hoofd. Doordat ik heel lang op een maximale hartslag van 160 bpm heb moeten trainen, heb ik een enorm goeie basis. Pas recent kon ik weer maximaal trainen. Misschien duurt het nu even om mijn hoogste niveau te bereiken, maar eens dat er is, zal die stevige basis wel van pas komen. De week voor de Tour is er trouwens nog het BK in Geel. Dat moet me normaal ook liggen, maar komt misschien te vroeg."

Lees het volledige artikel in de Cyclo Sprint van juni.

Extra's

Bekijk de fotospecial